Πέμπτη, 26 Ιανουάριος 2017 00:20

To Αρφαρά, ο Αστέρας, ο βοσκός, ο λύκος και τα... πρόβατα

"Τα όμορφα χωριά καίγονται", είναι  ο τίτλος της θρυλικής ταινίας του  Σριντιάν Ντραγκόγεβιτς, αφιερωμένη στον Γιουγκοσλαβικό εμφύλιο, οι όμορφες ομάδες, όμορφα καίγονται να λέγαμε σήμερα εμείς, σε μία παράφραση του τίτλους της, παρομοιώνοντάς  τον, με την κατάσταση που περιήλθε πλέον ο Αστέρας Αρφαρών, χάρη κυρίως του δικού του εμφυλίου πολέμου. Και ήρθε νομίζω η ώρα, ως Αρφαραίος και εγώ, έχω υποχρέωση να πω, να γράψω την αλήθεια, την άποψή μου και να εξηγήσω τους λόγους που φτάσαμε έως εδώ... 

 

vlaxakis arthra

 

Η ομάδα των 35 ντόπιων λοιπόν παικτών, μοναδική ίσως και στην Ελλάδα με τέτοια δομή έμψυχου υλικού και  υγιούς ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας, την οποία θαύμαζε και ζήλευε τα τελευταία χρόνια όλη η Μεσσηνία - θυμίζουμε και μόνο την αποθέωση που αυτή γνώρισε στο θρυλικό πια μπαράζ με την Εράνη στο Διαβολίτσι, από 2.000 φιλάθλους απ’ όλη την Μεσσηνία - καταστράφηκε, διαλύθηκε, την διέλυσαν καλύτερα εν ριπή οφθαλμού το καλοκαίρι που μας πέρασε  (με πρώτη κίνηση την άμεση απομάκρυνση του καταξιωμένου, ικανοτάτου και αγαπητού απ’ όλους, τους… υπόλοιπους, του  επίσης ντόπιου προπονητή της),  ολοκληρώνοντας σταδιακά μέχρι και σήμερα  το έργο τους, λες και με σκοπό να μην μείνει ούτε ένας γηγενής, Αρφαραίος παίκτης σε αυτήν.

Και ήρθαν ξανά οι γυρολόγοι και οι μισθοφόροι, μοιραία ο κόσμος έφυγε σχεδόν αμέσως  από το γήπεδο, ο Αστέρας Αρφαρών ξαναέγινε Αστέρας… Καλαμάτας, Πύργου, Αθηνών και… Αμαλιάδας και από τις περσινές δηλώσεις: «δώστε μας εδώ και τώρα την ομάδα, να βάλουμε λεφτά, να πάρουμε 4-5 παικταράδες,  να την σώσουμε και να πάμε για… πρωτάθλημα»,  τώρα πηδάει ένας – ένας από το καράβι, το οποίο το βλέπουν να βυθίζεται και προσπαθούν να σώσουν, ότι σώζεται πια στην συνείδηση του κόσμου, τους εαυτούς τους, ο καθένας τους ξεχωριστά, ζητώντας πάντα «αβάντα» από τα (καλαματιανά) κουτοπόνηρα παπαγαλάκια τους, τα οποία βέβαια έχουν την ίδια σχεδόν, ανάλογη έστω, ευθύνη για το σιγοντάρισμα και την παρότρυνσή  τους  για την διάλυση – καταστροφή της ντόπιας ομάδας μοντέλο που προαναφέραμε.

Φυσικά όλοι τους μέχρι τώρα παραιτούνται μόνο στα λόγια, απλά για να φύγει (νομίζουν) ξαναλέμε, από πάνω τους η ρετσινιά της διάλυσης του συλλόγου και της πλήρους αποτυχίας τους, καθώς παραμένουν σε αυτόν  και παρασκηνιακά κινούν τα νήματα   της πορείας προς την απόλυτα πια καταστροφή, της 2ης  (καταστροφής) του Αστέρα Αρφαρών παρακαλώ, σχεδόν από τους ίδιους λίγο πολύ ανθρώπους, μέσα σε μία δεκαετία.

Το κακό με αυτούς όμως είναι πως καμία φορά θα παραιτηθούν… στα αλήθεια (τώρα πια που με την εγωκεντρική στάση και συμπεριφορά τους τα διέλυσαν ΟΛΑ και η ομάδα έμεινε και πάλι χωρίς προπονητή) και τότε κανείς δεν θα τους πιστεύει. Όπως η παροιμία με τον βοσκό, τον λύκο και τα... πρόβατα. Καληνύχτα σας, με την ευχή και την ελπίδα, οι πολλές «υγιείς» ποδοσφαιρικά δυνάμεις  στο Αρφαρά, να κάνουν πέτρα την καρδιά τους και να πάρουν πάλι το καλοκαίρι την τύχη των «κυανολεύκων» στα χέρια τους, προσφέροντας ξανά τα μέγιστα στην ομάδα του αγαπημένου τους χωριού και να την αναγεννήσουν εκ νέου από τις στάχτες της.  

 Ακόμη και από το Β' Τοπικό. Όπως τότε, μετά την "αγορασμένη", απρόσωπη και παντελώς ξένη και αδιάφορη για το χωριό μας,  Δ' Εθνική! 

Υ.Γ.

Όπως αποκαλύπτει και εδώ το Sportstonoto, η αφορμή για τις "παραιτήσεις" στο Αρφαρά (και του προπονητή της ομάδας), είναι η (δίκαιη, όπως γράψαμε και σε προηγούμενα ρεπορτάζ μας) απαίτηση του Χαραλαμπόπουλου να φύγει από τον... Αστέρα Καλαμάτας, καθώς όλοι πλέον πήραν λεφτά και μάλιστα αρκετά σε αυτόν, εκτός από τον ίδιο, τα οποία άλλωστε του τα είχαν υποσχεθεί από το... καλοκαίρι! Η αιτία όμως είπαμε (των.... παραιτήσεών τους) είναι άλλη. Όπου "φύγει - φύγει" όλοι τους, τώρα που το καράβι βουλιάζει, έχει ήδη βουλιάξει δηλαδή. 

Προσθήκη σχολίου